Do wolonatriuszy

Poszukujemy wolontariuszy do prowadzenia na FB tematycznych fanpage. Zgłoszenia ślijcie na adresy z zakładki "Napisz do nas".

Szlak bojowy 27 WDP AK

 

Dołacz do akcji

Logowanie

  Dębska Anela z d. Sławińska—  Urodziła się 24 stycznia 1925r. w Kisielinie, gm. Horochów, woj. wołyńskie. Córka Antoniego i Stanisławy z d. Sidorowicz. Ojciec posiadał gospodarstwo rolne o powierzchni 20 ha. Brał udział w pierwszej wojnie światowej, najpierw jako żołnierz w wojsku rosyjskim, a po wybuchu rewolucji służył w legionach gen. Dowbór-Muśnickiego i z nim przebył cały szlak bojowy. Rodzeństwo: siostra Tumiła zam. Mojzess (1927-1987) i brat Alfons (1931- 1981). Do szkoły powszechnej uczęszczała w Kisielinie, którą ukończyła w 1939r. W tym okresie należała do szkolnego koła PCK i przeszła podstawowe przeszkolenie sanitarne. Została zapisana do Gimnazjum Handlowego w Sokalu. Wybuch wojny uniemożliwił jej naukę i więcej do szkół nie chodziła. Całe życie była samoukiem. Do lata 1943r. mieszkała z rodzicami w Kisielinie, pomagając w gospodarstwie. W okresie okupacji sowieckiej chodziła na mitingi i szkolenia polityczne, jako przedstawicielka rodziny, do czego zmuszała administracja. Podczas okupacji niemieckiej zaczęły się napady ukraińskich grup UPA. W niedzielę 11 lipca 1943r. nacjonaliści ukraińscy napadli na Kisielin, kiedy ludzie wychodzili z kościoła. Wraz z grupą osób schroniła się na plebanii. Napastnicy strzelali, a osaczeni ludzie bronili się zrzucaniem cegieł z rozbieranych pieców. Podczas dramatycznej obrony, która trwała 11 godzin, Aniela opatrywała rannych. Ciężko ranny został z-ca placówki ZWZ w Kisielinie Włodzimierz Dębski ps. „Jarema”, który wspomina: „najbardziej pomogła mi moja przyszła żona Anielka Sławińska. Z grubo złożonych gazet zrobiła tampon, przyłożyła pod krwawiącym kolanem i ciasno owinęła. To zatrzymało krwotok”. Przez całą noc, w miarę umiejętności, walczyła o jego życie. Była jedną z ostatnich osób, które opuściły miejsce obrony, pomagała w transporcie „Jaremy”, zawiadomiła jego rodziców. Po napadzie razem z rodziną schroniła się we Włodzimierzu. W miejscowym szpitalu zakaźnym, w okresie od X.1943 do II. 1944r. ukończyła kurs sanitarny prowadzony przez dypl. pielęgniarkę Antoninę (Ludwikę) Brzostowską (Brzustowska), ps. „Olga” i wstąpiła do konspiracji składając przysięgę przed lekarzem Ignacym Jakirą ps. „Butrym”. Przyjęła pseudonim „Maria”.

Zgłosiła chęć służenia w oddziale partyzanckim. Otrzymała przydział do 27 Wołyńskiej DP AK - 3 plut., 2 kompania por. Bronisława Bydychaja ps. „Czech”, I batalion 23 pp, którego dowódcą był por. Zygmunt Górka Grabowski ps. „Zając”. Jej bezpośrednią przełożoną była Janina Siemaszkowa ps. „Kropka”. Służyła jako sanitariuszka liniowa, w stopniu st. Strzelca. Kiedy stacjonowali w Smolarach była również sanitariuszką szwadronu kawalerii. Brała udział we wszystkich bitwach swojej jednostki. W czasie przemarszów dodatkowo nosiła naboje do działka, które w czasie akcji  podawała koledze-żołnierzowi. Podczas przebijania się dywizji z okrążenia w lasach mosurskich pod Jagodzinem, w dniu 21.IV.1944r., została ranna w nogę, a podczas przechodzenia linii frontu przez Prypeć na stronę Armii Czerwonej, w dniu 27.V.1944r. doznała kontuzji kręgosłupa, co spowodowało bezwład nóg. Pomimo to, udzielała pomocy rannym żołnierzom, których było wielu po sforsowaniu Prypeci. Przez miesiąc była w obozie w Kiwercach, gdzie przechodziła szkolenie polityczne, potem, częściowo wyleczona, od lipca 1944r. została wcielona do I Armii WP gen. Berlinga. Otrzymała przydział do 2 kompanii Samodzielnego Batalionu Kobiecego im. Emilii Plater, który w tym czasie stacjonował w miejscowości Krzywda k/ Łukowa, służyła jako wartowniczka. Tam 16 września 1944r., ze względu na zły stan zdrowia, została zwolniona ze służby wojskowej. Batalion opuściła 20 września i udała się do Zamościa, gdzie w tym czasie mieszkali jej rodzice. Odznaczona Krzyżem Srebrnym Orderu VIRTUTI MILITARI (nr. DK-20235/W, 20.111.1990), a także: Medalem Wojska po raz 1 i 2 (Londyn 1948), Krzyżem Armii Krajowej (Londyn 1983), Krzyżem Partyzanckim (1974), Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (1975), Brązowym Medalem „Zasłużonym na Polu Chwały” (1976). 2 kwietnia 2001 r. awansowana do stopnia podporucznika. 10 lutego 1945r. wyszła za mąż za Włodzimierza Dębskiego. Krótko mieszkali w Białowoli pod Zamościem, stamtąd przenieśli się na Ziemię Lubuską i zamieszkali w Sokółce k/ Strzelc Krajeńskich. Przez 3,5 roku opiekowała się ciężko chorym bratem męża, była jego pielęgniarkę i opiekunką Tam urodziła syna i córkę ( żyła 8 miesięcy). Zależnie od pracy męża mieszkała kolejno w Górkach i Strzelcach Krajeńskich. W 1951r. przenieśli się do Wałbrzycha, gdzie urodziła dwóch synów, a w 1956 do Kielc .Od 1966r. mieszka w Lublinie. Cały swój czas poświęcała rodzinie i wychowaniu dzieci. Mąż jej Włodzimierz Sławosz Dębski ps. „Jarema” (1922 - 1998), muzyk, malarz, nauczyciel i dyrektor szkół muzycznych. W czasie wojny był głównym organizatorem i z-cą dowódcy placówki ZWZ „Rosomak” w Kisielinie, wskutek ran odniesionych w czasie napadu nacjonalistów ukraińskich na kościół w Kisielinie (1943r.), stracił nogę. Mimo ciężkiego kalectwa, od listopada 1943r. pełnił funkcję oficera informacji w komendzie Obwodu Włodzimierz, a w czasie akcji „Burza” był oficerem informacyjnym Zgrupowania „Osnowa” w 27 Wołyńskiej DP AK. Odznaczony Krzyżem Virtuti Militari i innymi.  Dzieci: Wisław Andrzej (1946) - inżynier elektryk, Krzesimir Marcin (1953) - muzyk, Sławosz Mikołaj (1954) - weterynarz, dyplom nostryfikował w Kanadzie, gdzie ma własną klinikę.

Opracowała: Krystyna Wojtowicz Kraków, 11.04.2003. Wyszukał i wstawił B. Szarwiło  za: https://kpbc.ukw.edu.pl/Content/202095/Slawinska_Aniela_2843_WSK.pdf

Kresowy Serwis Informacyjny

Serwis o Wołyniu

Serwis o Kresach

Polecane filmy

Wieczna Chwała Bohaterom

PAMIĘTAJ PAMIETAĆ

Zostań sponsorem serwisu

poprzez zamieszczenie w TYM miejscu swojej reklamy.

Zamówienie banneru reklamowego kliknij TU

Statystyki

Użytkowników:
6
Artykułów:
509
Odsłon artykułów:
3742423

Odwiedza nas 546 gości oraz 0 użytkowników.

 
Copyright © 2004 r. 27 WDP AK
Wykonano w Agencji Reklamowej Bartexpo